Greinasafn fyrir flokkinn: Uncategorized

Fyrirlestrar Miðaldastofu

Sif Ríkharðsdóttir

Emotion and Cultural Identities in the North

Old Norse Literature in a European Context

Fimmtudaginn 15. febrúar 2018 kl. 16.30
Lögbergi 101

Sif Ríkharðsdóttir

The Norse literary tradition is well known for its objective narrative style and an apparent lack of interest in the emotions of its characters. The seemingly laconic mode of portraying emotions in the Icelandic sagas — when compared with continental romance, for instance — does, however, not negate the presence of underlying emotion. Many of the sagas are in fact no less emotionally laden than the romances. This difference suggests that the emotive force of a text does not necessarily rely on emotion words or gestures (noticeably absent in sagas, but abundant in romances), but rather on the emotional signifiers with which the reader engages and to which he responds.

This lecture will focus on the way in which cross-cultural literary exchange partakes in the formation of emotive literary identities and mentalities in the North in the Middle Ages. In particular, it will explore how this complex interplay of transnational textual movement and regional identity formation reveals the role of cultural exchange and cultural resistance in the formation of literary identities and mentalities and the function emotive scripts have in actualising such cultural identities. The suggested term ‘emotive script’ is intended to encompass the literary staging of behavioural codes. The talk will explore how the various texts stage such codes.

The lecture will touch upon examples from the saga literature, including the better known sagas Egils saga Skalla-Grímssonar and Brennu-Njáls saga, the translated romances as well as some Eddic poems to consider how emotions are conveyed in Old Norse literature.

Sif Ríkharðsdóttir is Professor of Comparative Literature at the University of Iceland. Her most recent monograph, Emotion in Old Norse Literature: Translations, Voices, Contexts was published by Boydell & Brewer in 2017. She has published widely on literary emotion, cultural transmission, Arthurian literature and medieval romance.

Fyrirlesturinn verður fluttur á ensku og er öllum opinn.

Fyrirlestrar Miðaldastofu

Árni Heimir Ingólfsson

Kirkjusöngur á mótum tveggja tíma

Hvað var sungið í íslenskum kirkjum um miðja 16. öld?

Fimmtudaginn 8. febrúar 2018 kl. 16.30
Lögbergi 101

Árni Heimir Ingólfsson

Fátt er vitað um kirkjusöng á Íslandi frá því að lútherskur siður var lögfestur og þar til sálmabók (1589) og grallari (1594) Guðbrands Þorlákssonar komu út á prenti. Heimildir gefa í skyn að nokkur tvídrægni hafi verið í kirkjusöngnum um skeið, enda áttu biskupar örðugt með að koma sér saman um tónlist og helgisiði. Ein merk heimild um kirkjusöng á þessu millibilsskeiði er handrit Gísla Jónssonar Skálholtsbiskups (NKS 138 4to), sem Arngrímur Jónsson og fleiri hafa rannsakað. Það virðist geyma eins konar forskrift að helgihaldi með nótum og er varðveitt í Konungsbókhlöðu í Kaupmannahöfn. Handritið komst aldrei á prent og er líklega andstöðu Guðbrands þar um að kenna, enda beið Guðbrandur með að gefa út nokkur fyrirmæli um kirkjusöng þar til eftir andlát Gísla árið 1587.

Þó hafa fleiri heimildir varðveist sem bregða ljósi á kirkjusöng á Íslandi á fyrstu áratugum eftir siðaskipti. Brot úr tveimur íslenskum söngbókum frá því um eða upp úr 1550 hafa varðveist á Konunglega bókasafninu í Stokkhólmi og hafa þau að geyma gregorska söngva við íslenska texta. Handritin eru merk heimild um tilraun til að laga hinn forna söng að nýjum sið. Þótt aðeins hafi varðveist tvö blöð úr hvorri bók sést hér glitta í stórhuga tilraun, útfærða af kunnáttusemi, sem miðaði að því að snúa efni hins kaþólska helgihalds á íslenskt mál fremur en að innleiða nýja kirkjusöngva Lúthers. Blöðin hafa enga athygli hlotið fram til þessa og virðist sem fræðimönnum á sviði tónlistar- og kirkjusögu hafi ekki verið kunnugt um tilvist þeirra. Þessi brot bregða ljósi á það sem nefnt hefur verið „handbókarlausa tímabilið“ í árdaga lútherskunnar á Íslandi, þ.e. á árunum frá 1541–1555. Þau sýna að einhver fyrirmæli um gregorskan messu- og tíðasöng, við söngtexta á íslensku auk bænalestra, voru skrifuð upp í handritum og þeim væntanlega fylgt við messuhald í kirkjum þótt ekki kæmust þau á prent. Í fyrirlestrinum verður gerð grein fyrir þessum brotum hvoru fyrir sig, efni þeirra og hugsanlegum uppruna.

Árni Heimir Ingólfsson nam tónlistarfræði við Harvard-háskóla og lauk þaðan doktorsprófi 2003. Hann hefur einkum fengist við rannsóknir á íslenskri tónlist, bæði í handritum fyrri alda og tónlist 20. aldar, einkum tónlist Jóns Leifs. Árni Heimir er listrænn ráðgjafi Sinfóníuhljómsveitar Íslands.

Fyrirlesturinn verður fluttur á íslensku og er öllum opinn.

Fyrirlestrar Miðaldastofu

Jørgen Veisland

The Power of the Women in Njáls saga

Hallgerd, Bergthora and Queen Gunnhild

Mánudaginn 5. febrúar 2018 kl. 16.30
Lögbergi 101

Jørgen Veisland

The power of women in Njála might be said to emanate from their own being, if we believe that the saga provides a consistent picture of womanhood as opposed to the masculine. But the different powers of the two sexes are relativized as they are pitted against one another, causing the gender issue to be blurred and curiously modern, even postmodern. Far from using the word ‘power’ in Michel Foucault’s sense, i.e. as dominance, I am using it in the positive sense of a directed purpose to install the individual in a meaningful search for freedom and independence, a search she constructs in response to and in opposition to and in defiance of the men. Hence gender becomes blurred and the borderline between women and men is crossed, and the crossing is preempted and previsioned in the character of Njal who possesses feminine and masculine features that together make up his ‘identity’, or lack of determinate identity, an absence of definable substance or essence that makes him, interestingly, akin to modern or modernist characters. The shifting gender identities make up a pivotal aspect of the singular dynamic of the saga, ironically causing the plot to undermine itself, as the women actively counteract Fate and Determination by engaging in a series of free plots of their own. Hallgerd’s ‘inciting’ the killing of Thord, Skarphedin’s foster-father, is much more than inciting, and transcends her possible role as a ‘woman inciter’ since it leads more or less directly to the culmination of a plot that is not the saga’s but her own, namely her refusal to give Gunnar two locks of her hair so that he can make a string for his bow. Hair becomes a potent symbol of the shifts of power concomitant with the gender shift, for hair, traditionally a feminine attribute, expands its significance through being either given or withheld, and at the same time it becomes detached from linguistic determinacy or determination, as we see it precisely in Njal whose gender is composite or perhaps non-existent, as he transcends even the postmodern ‘transgender’. Sources such as Beauvoir’s The Ethics of Ambiguity and Julia Kristeva’s Powers of Horror may be helpful in illuminating these processes in the saga.

Jørgen Veisland is associate professor of Scandinavian Studies at the University of Gdansk in Poland. He is the author of Drama and repetition. Time in selected plays by Henrik Ibsen, Bertolt Brecht and Samuel Beckett (2009) and Depression and Utopia. A study of selected works by John Steinbeck (2010).

Fyrirlesturinn verður fluttur á ensku og er öllum opinn.

Fyrirlestrar Miðaldastofu

Helgi Þorláksson

Frúin í Hamborg

Um upptök þýskrar verslunar á Íslandi á 15. öld og blómaskeið hennar á 16. öld

Fimmtudaginn 1. febrúar 2018 kl. 16.30
Lögbergi 101

Helgi Þorláksson

Haustið 2017 kom út ritverkið Líftaug landsins, um sögu íslenskrar utanlandsverslunar, í tveimur bindum, og tekur til tímans 900-2010. Þar ritar Helgi Þorláksson um utanlandsverslun Íslands frá um 900 til um 1600. Í fyrirlestri sínum hjá Miðaldastofu fjallar hann um það hvernig þýsk verslun á síðmiðöldum tengdist Íslandi og Íslendingum. Ensk verslun á Ensku öldinni, 15. öld, er nokkuð þekkt en þekking á þýskri Íslandsverslun á umræddum tíma hefur verið takmörkuð. Í ritverkinu er reynt að bæta nokkuð úr því. Íslensk skreið barst fyrst að marki til meginlands Evrópu um og upp úr 1500 og í forystu um flutningana voru kaupmenn frá Hamborg. Þegar mest var komu þeir á um 20 skipum árlega til landsins og þýskir kaupmenn í heild á allt að 30 skipum, sumum stórum, með fjölmenni í áhöfn, allt að 60 manns. Enskir kaupmenn létu í minni pokann fyrir hinum þýsku eftir grimmileg átök. Víða um Ísland fór fólk í fyrsta sinn að venjast árvissum aðflutningum margbreytilegrar vöru og þá dró úr svonefndri sjálfsþurft. Sagt verður frá samskiptum þýskra kaupmanna og landsmanna og fjallað nokkuð um margvísleg áhrif hinnar þýsku verslunar. Athygli verður beint að veru þýskra kaupmanna í Hafnarfirði, höfuðstað Hamborgara á Íslandi, og umsvifum á Suðurnesjum og eins að athöfnum hinna þýsku á Snæfellsnesi, einkum í Kumbaravogi (hjá Bjarnarhöfn) og Nesvogi (núna í Stykkishólmi). Hamborg skipti Íslendinga höfuðmáli og varð dyr þeirra til umheimsins. Þaðan bárust margvíslega áhrif, svo sem lútherskar trúarhugmyndir. Danakonungur hafði áhyggjur af veldi þýskra kaupmanna á Íslandi og duldist ekki ágóði þeirra af versluninni. Hann hugsaði sér að auka tekjur sínar af þessari verslun, koma böndum á þýsku kaupmenina og jafnframt að tryggja dönskum kaupmönnum nokkurn hluta af ágóðanum. Þetta leiddi til átaka og af þeim er mikil saga. Eftir að dönsk stjórnvöld komu á verslunareinokun á Íslandi árið 1602 voru eftirmæli þýskrar verslunar m.a. svona: „Þá Hamborgarar héldu landið/hörð var ekki tíðin grandið“. Íslendingar söknuðu þýskra kaupmanna og meira vöruúrvals og hagstæðari kjara en danskir kaupmenn buðu.

Helgi Þorláksson er dr. phil frá Háskóla Íslands og fv. prófessor í sagnfræði við skólann. Hann hefur fengist við sögu landsins fram til 1700, einkum þó sögu tímans 1100 til 1400.

Fyrirlesturinn verður fluttur á íslensku og er öllum opinn.

Fyrirlestrar Miðaldastofu

Jan Alexander van Nahl

„… ok vissu þeir eigi, hvert at þeir fóru“

Viking Ships and Navigation

Fimmtudaginn 25. janúar 2018 kl. 16.30
Lögbergi 101

Jan Alexander van Nahl

Composed around 1250, the Old Norse King’s Mirror (Konungs skuggsjá) mentions three reasons for people to go abroad against all odds: glory, curiosity, and wealth. It is not far-fetched to assume that the same reasons were effective some four or five centuries earlier, when the Vikings started their trading and raiding. Their venturous undertakings brought wealth to Scandinavia, stimulated the development and improvement of ships, and accumulated knowledge about the vast extent of the world. The synergy of these factors, among others, eventually allowed for the settlement of as remote a place as Iceland more than 1,100 years ago.

The first part of my lecture intends to give an overview over a selection of ships that a time traveller might observe sailing the Atlantic Ocean at the time of the Icelandic settlement. Not for nothing is the ship among the most popular symbols for the Viking Age, but most settlers probably arrived in a kind of open merchant vessel rather than richly-ornamented long ships.
Knowing how to build a reliable ship is one thing, knowing how to navigate it another thing. Many theories have been put forth as to how the Vikings possibly knew where they went, prominently including the usage of the Polar Star and dubious types of compass-like instruments. But how did these things possibly work? Did they work at all? And by what other means could an experienced Viking-age sailor make sure that he was not totally off course? The second part of my lecture will focus on these question.

Rather than being an exhaustive report, my talk seeks to arouse interest among landlubbers, and asks both for approval and contradiction from experts.

Jan Alexander van Nahl holds a Dr. phil. in Scandinavian Studies and Archaeology from the University of Munich. Among his publications are two books on Snorri Sturluson, a book on Digital Humanities, and most recently a book on Icelandic language and culture. He is currently finishing a book on the Old Icelandic Kings’ sagas, based on his postdoctoral research at the Árni Magnússon Institute since 2014.

Fyrirlesturinn verður fluttur á ensku og er öllum opinn.
—o—

Fyrirlestrar Miðaldastofu

Aðalheiður Guðmundsdóttir

Rafurlogar og vafurlogar

Um norðurljós í íslenskum heimildum

Fimmtudaginn 18. janúar 2018 kl. 16.30
Lögbergi 101

Aðalheiður Guðmundsdóttir

Fyrir Íslendingum eru norðurljósin hluti af hinum hversdagslega reynsluheimi en fyrir erlendum ferðamönnum sem falla í stafi og jafnvel bresta í grát við það eitt að sjá norðurljós í fyrsta skipti — þegar sá áralangi draumur rætist — eru þau ný og ævintýraleg upplifun; þau eru töfrum gædd. En þótt e.t.v. megi segja að erlendir ferðamenn hafi beint athygli Íslendinga að norðurljósunum hin síðari ár, er ekki þar með sagt að þau hafi ekki verið okkur hugleikin hingað til. Með þessum aukna áhuga ferðamanna vakna þó eðlilega spurningar. Hversu algeng voru norðurljósin hér áður fyrr? Tóku Íslendingar eitthvað frekar eftir norðurljósunum við aðrar aðstæður en nú, þegar áreitið var minna og myrkrið dýpra? Skildu þeir eftir sig sögur um norðurljós og bera slíkar sögur þá e.t.v. vott um hjátrú sem tengjast þeim?

Íslenskar heimildir um norðurljós eru af ólíku tagi, hvort sem um er að ræða náttúrulýsingar, þjóðtrúarsagnir eða rómantískar náttúrumyndir í skáldskap. Í fyrirlestrinum verður gerð grein fyrir eðli þessara heimilda allt frá síðari hluta 16. aldar, þegar Oddur Einarsson Skálholtsbiskup lýsti norðurljósunum með eftirminnilegum hætti í riti sínu Qualiscunque descriptio Islandiae. Meðal annars verður dvalið við þjóðtrúarsagnir, þar sem norðurljósin voru talin fyrirboðar veðrabrigða, ógæfu og jafnvel dauða. Eftir það verður athyglinni beint að miðaldaheimildum, þar sem leitast verður við að draga fram og varpa ljósi á valda texta. Hingað til hafa menn einkum stuðst við hina norsku Konungsskuggsjá, sem var skrifuð á bilinu 1250–60 og segir frá norðurljósum yfir Grænlandi. Frásögnin er því hvorki íslensk né beinlínis heimild um norðurljós yfir Íslandi. En þótt aðrar miðaldaheimildir séu um margt óljósari en frásögn Konungsskuggsjár, má túlka goðsögur og sögur með goðfræðilegu ívafi sem svo að þar sé bústöðum goða, vætta og valkyrja líkt við norðurljós.

Í fyrirlestrinum verður því haldið fram að norðurljósasögur og trúarhugmyndir þeim tengdar hljóti að teljast hefðbundnar á Íslandi, þótt heimildir séu eðlilega fleiri eftir því sem nær dregur nútímanum. Ýmiss konar hjátrú tengist norðurljósunum sérstaklega, og vera má að þau hafi verið innblástur goðsagna og tengd guðunum jafnt sem yfirnáttúrlegum öflum. Um elstu heimildirnar verður ekki fullyrt, en víst er að erlendir ferðamenn líkja þeim enn þann dag í dag við töfra og töfraheima, og að með þeim hætti tengjast gamlar hugmyndir og nýjar.

Aðalheiður Guðmundsdóttir er prófessor í íslenskum bókmenntum fyrri alda við Háskóla Íslands. Í rannsóknum sínum hefur hún einkum fengist við miðaldabókmenntir með áherslu á fornaldarsögur Norðurlanda og tengingu þeirra við samevrópska sagnamenningu, munnlega hefð, rímur og fornminjar.

Fyrirlesturinn verður fluttur á íslensku og er öllum opinn.

Fyrirlestrar Miðaldastofu

Jón Karl Helgason, Sigurður Ingibergur Björnsson og Steingrímur Kárason

Kálfskinn og kósínus-delta

Spurt og svarað um stílmælingar á íslenskum miðaldafrásögnum

Fimmtudaginn 11. janúar 2018 kl. 16.30
Lögbergi 101

Jón Karl Helgason
Sigurður Ingibergur Björnsson
Steingrímur Kárason

Á liðnum áratugum hafa bókmenntafræðingar og stærðfræðingar nýtt sér tölvutækni og stærðfræðilegar aðferðir til að bera kennsl á persónuleg stíleinkenni ólíkra höfunda. Meðal þeirra aðferða sem hafa skilað marktækum niðurstöðum er stílmæling þar sem beitt er svonefndum deltamælingum og er kósínus-delta aðferðin afkastamikil útfærsla. Deltamælingar byggja á þeirri forsendu að hlutfallsleg tíðni algengustu orða í tilteknum texta myndi óumdeilanlegt „fingrafar“ viðkomandi höfundar. Hugmyndin er, með öðrum orðum, sú að hvert og eitt okkar hafi ekki aðeins persónulegan orðaforða heldur sé virkni þessa orðaforða líka persónubundin. Fyrirlesarar beittu þessari aðferð við rannsóknir sem kynntar voru í greininni „Fingraför fornsagnahöfunda“ í hausthefti Skírnis 2017. Í fyrirlestrinum munu þeir ræða vítt og breitt um hverjir séu helstu kostir og ókostir þessarar aðferðar þegar miðaldahandrit eru annars vegar.

Jón Karl Helgason er doktor í samanburðarbókmenntum frá University of Massachusetts og prófessor í íslensku sem öðru máli við Háskóla Íslands. Hann hefur m.a. fengist við rannsóknir á viðtökum íslenskra fornbókmennta. Sigurður Ingibergur Björnsson er MBA frá Heriot-Watt University og starfar við hugbúnaðarþróun tengda málvísindum. Steingrímur Kárason er doktor í vélaverkfræði frá Massachusetts Institute of Technology og er sjálfstætt starfandi ráðgjafi.

Fyrirlesturinn verður fluttur á íslensku og er öllum opinn.

Fyrirlestrar Miðaldastofu Háskóla Íslands

Steinunn Kristjánsdóttir

Leitin að klaustrunum

Klausturhald á Íslandi í fimm aldir

Miðvikudaginn 6. desember 2017 kl. 16.30
Lögbergi 101

Steinunn Kristjánsdóttir

Árið 2013 var ráðist í umfangsmikla leit að efnismenningu íslensku klaustranna. Meira fannst en nokkurn hafði órað fyrir en leitinni lauk síðla árs 2016. Í fyrirlestrinum verður sagt frá henni og niðurstöðum nýútkominnar bókar um hana. Við leitina kom fram að klaustrin voru öflugustu stofnanir kaþólsku kirkjunnar á Íslandi á miðöldum, næst á eftir biskupsstólunum. Þau urðu alls 14 hérlendis, hið fyrsta stofnað árið 1030 og hið síðasta 1493. Klausturhaldið nær þannig yfir ólík tímaskeið Íslandssögunnar, allt frá bjartsýnisárum til falls kaþólsku kirkjunnar með innleiðingu lúterskunnar við siðaskiptin 1550. Klaustrin hófust í fyrstu til vegs og virðingar en hnignaði samfara langvarandi deilum íslenskra ættarvelda við páfavaldið í Róm, áður en ný gullöld þeirra rann upp um og eftir aldamótin 1300 og stóð í 250 ár. Eftir siðaskiptin um miðja 16. öld urðu eigur klaustranna ein helsta stoðin í veldi Danakonungs en kaþólsk trú var bönnuð til ársins 1874. Klausturhús voru rifin, rústir sukku í jörð og gripir glötuðust. Nýr veruleiki blasti einnig við almenningi þegar klausturspítölum og skólum var lokað og eignarhald klausturjarðanna, sem voru hátt á sjötta hundrað við siðaskiptin, færðist til konungs og umboðsmanna hans sem oft bjuggu í gömlu klausturhúsunum. Valdið færðist um leið til þeirra, einnig vald til þess að refsa fólki með limlestingum eða aftöku en áður gat það bætt fyrir syndir sínar með góðum verkum eða gjöfum í þágu kirkju og samfélags. Það var af sem áður var en svo virðist sem að almúgafólk hafi farið einna verst út úr þeim byltingarkenndu breytingum sem urðu við siðaskiptin er klausturhald lagðist af.

Steinunn Kristjánsdóttir er fædd á Patreksfirði 1965. Hún nam fornleifafræði við Gautaborgarháskóla og lauk þaðan doktorsprófi 2004. Steinunn hefur einkum fengist við rannsóknir á Austurlandi en lengst af á Skriðuklaustri í Fljótsdal. Steinunn er prófessor í fornleifafræði við Háskóla Íslands og Þjóðminjasafn Íslands.

Fyrirlesturinn verður fluttur á íslensku og er öllum opinn.

Fyrirlestrar Miðaldastofu

Matthew Driscoll

Writing in the twilight

The manuscripts of Magnús í Tjaldanesi

Fimmtudaginn 30. nóvember 2017 kl. 16.30
Lögbergi 101

Matthew Driscoll

Magnús Jónsson í Tjaldanesi (1835–1922), an ordinary farmer with no formal education, was one of the most prolific scribes of late pre-modern Iceland, producing in the course of his lifetime a vast number of manuscript copies of texts, the majority of them romances of one kind or another—fornaldarsögur, riddarasögur, translations of chapbooks etc.—which he collected into a huge anthology, 20 volumes in all, to which he gave the title Fornmannasögur Norðurlanda (‘Sagas of the ancient men of the north’). There are multiple copies of most of the volumes, and it appears that he copied the entire collection at least four times. Of the 46 manuscripts in Magnús’s hand known to me, 36 are dated, the earliest to 1874, the latest to 1916; the ten remaining are undated but appear mostly to be earlier than the dated volumes. Magnús’s manuscripts contain, in total, texts of nearly 200 individual sagas – essentially everything that was in circulation in late 19th-century Iceland.

All Magnús’s manuscripts are identical in size and format: short, squat quartos each of exactly 800 pages, written in a highly idiosyncratic script. In terms of their design, the manuscripts clearly show influence from printed books, incorporating features such as title-pages, tables of contents and running titles. In about half of Magnús’s manuscripts there are prefaces, another print-feature. In these he typically discusses his exemplar, how he acquired it, by whom it had been written, when and where, and the nature of the text in relation to other copies he has seen. On the basis of all this he speculates on the saga’s age, assuming, not unreasonably, that the more widely disseminated a saga is, the older it is likely to be. Taken together, these prefaces provide a wealth of information on scribal culture in late 19th-century Iceland, a culture which, as Magnús well knew, was fast disappearing.

In my presentation I will examine the nature of the material in Magnús’s collection and his treatment of it, and will try to assess what may have been his intentions with this monumental undertaking, and how it has fared in comparison with the official Icelandic canon which was being forged at roughly the same time.

Matthew Driscoll (Cand.mag., DPhil (Oxon.)) is Professor of Old Norse Philology at the University of Copenhagen. His publications include articles and books on various aspects of late pre-modern Icelandic literature, as well as editions and translations of a number of medieval and post-medieval Icelandic works.

Fyrirlesturinn verður fluttur á ensku og er öllum opinn.

Fyrirlestrar Miðaldastofu

Marie-Louise Coolahan

‘Of Female Poets who had names of old’

Reputation, Reception and the Circulation of Early Modern Women’s Writing

Fimmtudaginn 23. nóvember 2017 kl. 16.30
Lögbergi 101

Marie-Louise Coolahan

This paper emerges from the research of the team working on the RECIRC project (The Reception and Circulation of Early Modern Women’s Writing, 1550-1700), funded by the European Research Council (2014-2019) and led by Marie-Louise Coolahan. The RECIRC project is essentially a study of intellectual impact. Its fundamental research questions include: Which women were read? How, where, and by whom were they read? RECIRC is structured around four interlinking ‘work packages’, each of which takes a specific entry point in order to amass quantitative data relating to the reception and circulation of women’s writing between 1550 and 1700. The first of these posits the Catholic religious orders as transnational channels by which devotional and polemical texts were translated and transmitted; it investigates the martyrologies and bibliographies of the various religious orders, as large-scale compendia of texts that included female-authored works. The second ‘work package’ examines scientific correspondence networks; the wealth of data to be found in the scriptorium operated through Samuel Hartlib has meant we have focused specifically on this circle. The third approach aims to rebalance the bias of digitization projects toward print culture by harvesting data from early modern manuscripts. It does so by focusing solely on the category of the manuscript miscellany (a compilation of miscellaneous materials) in order to assess the contexts for excerpting and transcribing women’s writing. It differs from the Folger Shakespeare Library’s Early Modern Manuscripts Online (EMMO) initiative, which is a full-text transcription project, in its harvesting and structuring of data relating specifically to reception and circulation. The fourth RECIRC approach is concerned with early modern library catalogues; it captures data on the proportion of female-authored items in order to facilitate statistical analysis relating to the gendering of such book collections.

RECIRC, then, is testing these methodological approaches for understanding the ‘big picture’ of textual transmission, reception and circulation of women’s writing in the English-speaking world during the sixteenth and seventeenth centuries. This includes writers who were read in Ireland and Britain as well as authors born and resident in Anglophone countries The focus on women’s writing enables investigation of the routes to impact that were exploited by early modern women, as well as of the ways gender inflected the construction of writerly reputation. It also delimits the corpus, facilitating our testing of methodologies for studying the circulation of non-elite, non-canonical writing in the period.

Marie-Louise Coolahan is Professor of English at the National University of Ireland, Galway. She is the author of Women, Writing, and Language in Early Modern Ireland (Oxford University Press, 2010). She is currently Principal Investigator of the ERC-funded project, RECIRC: The Reception and Circulation of Early Modern Women’s Writing, 1550-1700 (www.recirc.nuigalway.ie).

Fyrirlesturinn verður fluttur á ensku og er öllum opinn.